παράξενος. ώρες αυθόρμητος, ώρες σιωπηλός, ώρες ταξιδεμένος. τι κάνω εδώ; κουράστηκα να σκέφτομαι τον τρόπο της αναπνοής μου. δεν έχω σκέψη ν’ αντικρίσω. δεν έχω όραση να σκεφτώ. παράξενος, σκοτεινός...αυθόρμητος φωτεινός. τίποτα από τα δύο. απλά υπάρχω. εδώ που πρέπει. το εδώ που θέλω χάθηκε προ πολλού. οι συνδυασμοί δεν μετράν εδώ. όλα είναι υπολογίσιμα. κι όλα ξεχνιούνται νωρίς. κι ύστερα, τρομάζεις στη θέα της αλλοτρίωσης. πάμε. ο επόμενος σταθμός είναι σε λίγα λεπτά...κανείς δεν θα καταλάβει την απουσία μας.
φθινόπωρο. πόσο μου αρέσει αυτή η εποχή. βροχερό νυχτερινό τοπίο, η κούραση κουρνιάζει μέσα μου, ο ήχος του νερού αγαπημένος απόηχος ονείρων. ξεχωριστές μουσικές συντροφιά με κουβέντες ήσυχες, αγνές. λίγο πιο πέρα μια πόρτα, άγνωστης διαδρομής, κλειδωμένη. δεν έχω το κλειδί. ίσως δεν θα το έχω ποτέ. άγνωστο. χαίρομαι που κάθομαι στη θέση αυτή, του ανέμελου θεατή . θέλω να πάω σινεμά και έξω να βρέχει. το θέλω πολύ. να μετράω τα βήματα μου στα νερά του πεζοδρομίου, να κοιτάω τις φωτεινές βιτρίνες βιβλιοπωλείων, να χαζεύω τους βιαστικούς περαστικούς, να σέρνω τα πόδια μου στο δρόμο, να ονειρεύομαι τραγούδια, να μιλάω σιγανά στον εαυτό μου, να χαμογελώ, να περιμένω με θρησκευτική ευλάβεια το πράσινο φανάρι των πεζών, να περνάω μόνο από τις γραμμές των διαβάσεων, να καθήσω σ’ ένα ζεστό μαγαζί, να παραγγείλω ένα διπλό ελληνικό καφέ, να φωτογραφίσω με λέξεις τις στιγμές. σ’ ευχαριστώ!
Σχόλια
ανθρωποι ταξιδιώτες και άνθρωποι ποι ριζώναν σ' έναν τόπο....
Καλύτερα ταξιδιώτης παντως.
θα συμφωνήσω κι εγώ..ταξιδιώτης και πάλι ταξιδιώτης!