ήχος καλοκαιρινής βροχής. το φως ατάραχο, ανάμεσα στη ροή των νερών. η μυρωδιά από χώμα με ταξιδεύει ακόμα, είναι η αγνότητα και η αλήθεια της που χαράζουν πορεία στις σκέψεις μου. χοντρές οι φουσκάλες νερού στο έδαφος, παίζουν σαν μικρά παιδιά στο νερό. τυχαίες στιγμές, αβιάστες κουβέντες, ήρεμη διαδρομή, ο χρόνος κυλάει νωχελικός. τι άδοξα γεννιέται και χάνετε η αλήθεια;
φθινόπωρο. πόσο μου αρέσει αυτή η εποχή. βροχερό νυχτερινό τοπίο, η κούραση κουρνιάζει μέσα μου, ο ήχος του νερού αγαπημένος απόηχος ονείρων. ξεχωριστές μουσικές συντροφιά με κουβέντες ήσυχες, αγνές. λίγο πιο πέρα μια πόρτα, άγνωστης διαδρομής, κλειδωμένη. δεν έχω το κλειδί. ίσως δεν θα το έχω ποτέ. άγνωστο. χαίρομαι που κάθομαι στη θέση αυτή, του ανέμελου θεατή . θέλω να πάω σινεμά και έξω να βρέχει. το θέλω πολύ. να μετράω τα βήματα μου στα νερά του πεζοδρομίου, να κοιτάω τις φωτεινές βιτρίνες βιβλιοπωλείων, να χαζεύω τους βιαστικούς περαστικούς, να σέρνω τα πόδια μου στο δρόμο, να ονειρεύομαι τραγούδια, να μιλάω σιγανά στον εαυτό μου, να χαμογελώ, να περιμένω με θρησκευτική ευλάβεια το πράσινο φανάρι των πεζών, να περνάω μόνο από τις γραμμές των διαβάσεων, να καθήσω σ’ ένα ζεστό μαγαζί, να παραγγείλω ένα διπλό ελληνικό καφέ, να φωτογραφίσω με λέξεις τις στιγμές. σ’ ευχαριστώ!
Σχόλια
πόσο πολύ μ αγγίζουν αυτές οι λίγες λέξεις !!!!!!!!!
Απίστευτη και η ηχητική επιλογή σου που έντυσε αυτο τον στίχο!!!
Ευχαριστούμε !!!! Συνέχισε να μας ταξιδεύσεις και να χαμογελάς πάντα με την καρδιά σου :-)