τι παράξενα που έμαθες να κλαις; το δέρμα σου στεγνό, θαρρείς δε κύλισε επάνω του το δάκρυ. τα χείλι σου νομίζω πως γελούνε. κάτι δειλιάζει να φανεί, ψυχή βρεγμένη. λόγια ποτάμια και μια θάλασσα που ξύπνησε με θύελλες στα σπλάχνα. πρόσωπα αγνά, δέκα οι στιγμές, λόγια αγκαλιά. περίπατο στο χρόνο. ο κόσμος θεατής, εμείς κάτι δειλοί κομπάρσοι και οι φόβοι μας σε ρόλο ενός μοναχικού ποιητή. τι να έχει το μετά; τι περιμένει; στου νου μου το κατώφλι ακροβατεί μια σκέψη. μια ελπίδα. ένα παιδί που ψιθυρίζει ένα θα. ψευδά ψελλίζει και κοιτά, του δρόμου τα αυλάκια, απορημένα. ακούω με τα χέρια, κοιτάζω τη φωνή. σ’ ένα γαλάζιο ουρανό θα αφήσω τη σιωπή μου.
φθινόπωρο. πόσο μου αρέσει αυτή η εποχή. βροχερό νυχτερινό τοπίο, η κούραση κουρνιάζει μέσα μου, ο ήχος του νερού αγαπημένος απόηχος ονείρων. ξεχωριστές μουσικές συντροφιά με κουβέντες ήσυχες, αγνές. λίγο πιο πέρα μια πόρτα, άγνωστης διαδρομής, κλειδωμένη. δεν έχω το κλειδί. ίσως δεν θα το έχω ποτέ. άγνωστο. χαίρομαι που κάθομαι στη θέση αυτή, του ανέμελου θεατή . θέλω να πάω σινεμά και έξω να βρέχει. το θέλω πολύ. να μετράω τα βήματα μου στα νερά του πεζοδρομίου, να κοιτάω τις φωτεινές βιτρίνες βιβλιοπωλείων, να χαζεύω τους βιαστικούς περαστικούς, να σέρνω τα πόδια μου στο δρόμο, να ονειρεύομαι τραγούδια, να μιλάω σιγανά στον εαυτό μου, να χαμογελώ, να περιμένω με θρησκευτική ευλάβεια το πράσινο φανάρι των πεζών, να περνάω μόνο από τις γραμμές των διαβάσεων, να καθήσω σ’ ένα ζεστό μαγαζί, να παραγγείλω ένα διπλό ελληνικό καφέ, να φωτογραφίσω με λέξεις τις στιγμές. σ’ ευχαριστώ!
Σχόλια
Φωνάζει δυνατά αυτός ο στίχος... βουτηγμένος στην ευαίσθητη σιωπή των γραπτών ακροβατώντας στην ισσοροπία της ψυχής και των αισθήσεων.
Ξέρω δεν ήτανε εγώ να σχολιάσω μα ... ευχαριστούμε
δεν έχουν στόχο τα γραπτά. αυθόρμητα κυλούν αναζητώντας αναγνώστη. τα σχόλια ανήκουν στον καθένα. η προσέγγιση του ανθρωποποίητου γραπτού λόγου είναι ζήτημα προσωπικό. :)
σ' ευχαριστώ πολύ!
τα σχόλια ανήκουν στον καθένα.
Ξανα ευχαριστώ.
you must tell me about it, one day!
..maybe this Friday!:)