χρόνια προσμένεις δυο χειμώνες πλάι πλάι. και μια άνοιξη μονάχη για καιρό. στου φθινοπώρου τ’ απογεύματα αν μπορούσα πάντα θα κούρνιαζα τον άλλον μου εαυτό. όχι δεν θέλω καλοκαίρια να περνάνε, μ’ αρέσει η ειλικρίνεια του βοριά. στο πρωτοβρόχι όλα τα πρόσωπα λυγάνε και περιμένουν να βρεθούνε συντροφιά. μα εσύ κλειδώθηκες σ’ ένα βουβό ταξίμι, που ορίζει πάντα σιωπηλά ένα σκοπό. που να μιλήσεις; σε ποια παιδιά; ποιος μίτος; ποιας Αριάδνης η άγνωστη βουλή μας φέρνει πίσω; τι να τους πεις; ποιο νόημα έχει αξία; στάσου στην πλώρη τ’ ουρανού, δες το διπλό φεγγάρι. ψέλλισε λόγια από σιωπή και βούτα τα όνειρα σου σε πηγάδι.
φθινόπωρο. πόσο μου αρέσει αυτή η εποχή. βροχερό νυχτερινό τοπίο, η κούραση κουρνιάζει μέσα μου, ο ήχος του νερού αγαπημένος απόηχος ονείρων. ξεχωριστές μουσικές συντροφιά με κουβέντες ήσυχες, αγνές. λίγο πιο πέρα μια πόρτα, άγνωστης διαδρομής, κλειδωμένη. δεν έχω το κλειδί. ίσως δεν θα το έχω ποτέ. άγνωστο. χαίρομαι που κάθομαι στη θέση αυτή, του ανέμελου θεατή . θέλω να πάω σινεμά και έξω να βρέχει. το θέλω πολύ. να μετράω τα βήματα μου στα νερά του πεζοδρομίου, να κοιτάω τις φωτεινές βιτρίνες βιβλιοπωλείων, να χαζεύω τους βιαστικούς περαστικούς, να σέρνω τα πόδια μου στο δρόμο, να ονειρεύομαι τραγούδια, να μιλάω σιγανά στον εαυτό μου, να χαμογελώ, να περιμένω με θρησκευτική ευλάβεια το πράσινο φανάρι των πεζών, να περνάω μόνο από τις γραμμές των διαβάσεων, να καθήσω σ’ ένα ζεστό μαγαζί, να παραγγείλω ένα διπλό ελληνικό καφέ, να φωτογραφίσω με λέξεις τις στιγμές. σ’ ευχαριστώ!
Σχόλια
Μια τέτοια κι αυτό το γραπτό που ... όπως μας συνηθισες πια ...αγγίζει βαθιά... πολύ βαθιά.
Ευχαριστούμε...
απλά...σ' ευχαριστώ ειλικρινά! :)