αγαπάω την άνοιξη. όμως κι αυτή η απουσία της είναι μοναδικά λυτρωτική. έτσι που κρύβετε μας αφήνει να χαρούμε το μαύρο κι όλες τις αποχρώσεις του γκρι. αγαπούσα από μικρός το φως, σ’ αυτές του τις συχνότητες. εδώ τα πράγματα είναι ξεκάθαρα, άσπρο - μαύρο. θα οφείλετε κι αυτή η δυσλειτουργία στα μάτια. όπως και να χει, είτε με γκρι, είτε με χρώμα πολύ, η άνοιξη πάντοτε έχει κάτι να σου χαρίσει. αυτό που αδυνατεί ο κόσμος όλος.
φθινόπωρο. πόσο μου αρέσει αυτή η εποχή. βροχερό νυχτερινό τοπίο, η κούραση κουρνιάζει μέσα μου, ο ήχος του νερού αγαπημένος απόηχος ονείρων. ξεχωριστές μουσικές συντροφιά με κουβέντες ήσυχες, αγνές. λίγο πιο πέρα μια πόρτα, άγνωστης διαδρομής, κλειδωμένη. δεν έχω το κλειδί. ίσως δεν θα το έχω ποτέ. άγνωστο. χαίρομαι που κάθομαι στη θέση αυτή, του ανέμελου θεατή . θέλω να πάω σινεμά και έξω να βρέχει. το θέλω πολύ. να μετράω τα βήματα μου στα νερά του πεζοδρομίου, να κοιτάω τις φωτεινές βιτρίνες βιβλιοπωλείων, να χαζεύω τους βιαστικούς περαστικούς, να σέρνω τα πόδια μου στο δρόμο, να ονειρεύομαι τραγούδια, να μιλάω σιγανά στον εαυτό μου, να χαμογελώ, να περιμένω με θρησκευτική ευλάβεια το πράσινο φανάρι των πεζών, να περνάω μόνο από τις γραμμές των διαβάσεων, να καθήσω σ’ ένα ζεστό μαγαζί, να παραγγείλω ένα διπλό ελληνικό καφέ, να φωτογραφίσω με λέξεις τις στιγμές. σ’ ευχαριστώ!
Σχόλια