αλλάξαμε. τρόπο γραφής, τρόπο προσέγγισης, μα πάντοτε μένουμε ίδιοι στην καρδιά, στην ίδια αιώνια ντροπαλή αντιμετώπιση των καθημερινών αναγκών. ποτέ δε μεγαλώσαμε εντός, αιώνια παιδιά των οχτώ. ακόμα με τα γόνατα γρατσουνισμένα από τα χώματα της γειτονιάς. πότε μπάλα, πότε κρυφτό, πότε κουβέντες βραδινές με ιστορίες μυθικές στο φως του φεγγαριού. κοιμήσου και αύριο πάλι τα ξαναλέμε. αύριο; τι εστί; λευκώματα κοριτσιών, γυμνασιακές ανησυχίες, ώρες ώρες ο νους μου παίζει παράξενα παιχνίδια. θέλω να κλάψω, τα δάκρυα στεγνά, πάντα θα μένουν στεγνά, τώρα πια είναι αργά. κι όσα δεν πρόλαβα να πω…αργήσανε μια μέρα.
φθινόπωρο. πόσο μου αρέσει αυτή η εποχή. βροχερό νυχτερινό τοπίο, η κούραση κουρνιάζει μέσα μου, ο ήχος του νερού αγαπημένος απόηχος ονείρων. ξεχωριστές μουσικές συντροφιά με κουβέντες ήσυχες, αγνές. λίγο πιο πέρα μια πόρτα, άγνωστης διαδρομής, κλειδωμένη. δεν έχω το κλειδί. ίσως δεν θα το έχω ποτέ. άγνωστο. χαίρομαι που κάθομαι στη θέση αυτή, του ανέμελου θεατή . θέλω να πάω σινεμά και έξω να βρέχει. το θέλω πολύ. να μετράω τα βήματα μου στα νερά του πεζοδρομίου, να κοιτάω τις φωτεινές βιτρίνες βιβλιοπωλείων, να χαζεύω τους βιαστικούς περαστικούς, να σέρνω τα πόδια μου στο δρόμο, να ονειρεύομαι τραγούδια, να μιλάω σιγανά στον εαυτό μου, να χαμογελώ, να περιμένω με θρησκευτική ευλάβεια το πράσινο φανάρι των πεζών, να περνάω μόνο από τις γραμμές των διαβάσεων, να καθήσω σ’ ένα ζεστό μαγαζί, να παραγγείλω ένα διπλό ελληνικό καφέ, να φωτογραφίσω με λέξεις τις στιγμές. σ’ ευχαριστώ!
Σχόλια
Αλλαξαμε....αλλα ελπιζω να ξαναβρεθουμε στα ιδια μερη...με τις ιδιες μουσικες και τα ιδια ματια..
χρωμα δεν αλλαζουνε τα ματια...κι ας αλλαξαμε...
Stella*
@Ανώνυμε Stella*: ευχαριστώ για την υποσημείωση της "αλλαγής" η οποία ήταν ένα μικρό έναυσμα! :)