..μη λησμονείς. με προσευχή και θέληση οι θύμησες γλεντάνε. όσο τα όνειρα κρατούν, οι αγκαλιές χωράνε. χαμόγελα και βήματα, χοροί και δύο ανάσες. το βλέμμα σου αφήσανε της άνοιξης αντάρτες. δεμένα δάχτυλα σφιχτά, σαν φυλακής αμπάρες που κλείσανε για μια ζωή τους χτύπους, ακροβάτες. λόγια δεν έχω για να δω, βλέμμα για ν’ ακούσω, μόνο στα όνειρα γυρνώ με μιας ευχής τον χτύπο. απρόσμενη συνάντηση, ας πορευτεί ως ήρθε. μα οι φόβοι μου με δένουνε και μένω πάντα πίσω.
φθινόπωρο. πόσο μου αρέσει αυτή η εποχή. βροχερό νυχτερινό τοπίο, η κούραση κουρνιάζει μέσα μου, ο ήχος του νερού αγαπημένος απόηχος ονείρων. ξεχωριστές μουσικές συντροφιά με κουβέντες ήσυχες, αγνές. λίγο πιο πέρα μια πόρτα, άγνωστης διαδρομής, κλειδωμένη. δεν έχω το κλειδί. ίσως δεν θα το έχω ποτέ. άγνωστο. χαίρομαι που κάθομαι στη θέση αυτή, του ανέμελου θεατή . θέλω να πάω σινεμά και έξω να βρέχει. το θέλω πολύ. να μετράω τα βήματα μου στα νερά του πεζοδρομίου, να κοιτάω τις φωτεινές βιτρίνες βιβλιοπωλείων, να χαζεύω τους βιαστικούς περαστικούς, να σέρνω τα πόδια μου στο δρόμο, να ονειρεύομαι τραγούδια, να μιλάω σιγανά στον εαυτό μου, να χαμογελώ, να περιμένω με θρησκευτική ευλάβεια το πράσινο φανάρι των πεζών, να περνάω μόνο από τις γραμμές των διαβάσεων, να καθήσω σ’ ένα ζεστό μαγαζί, να παραγγείλω ένα διπλό ελληνικό καφέ, να φωτογραφίσω με λέξεις τις στιγμές. σ’ ευχαριστώ!
Σχόλια