πλαγιάζουν οι γραμμές των δρόμων. οι άκρες των ματιών κρατούν ακόμα την αθώα παιδικότητα μας. ο ουρανός βαθύς. όσο μένω στη δίνη του, τόσο πλησιάζω το βήμα. ο αέρα νοσταλγικός. όσο αναπνέω μονάχος, τόσο κρατώ την ελπίδα. ονειρεύομαι ακόμα όπως ονειρευόμουν παιδί. κοιτάω τα λόγια σα να μαθαίνω μια γλώσσα μοναδική. συντάσσω τις πρώτες μου προτάσεις. ακαθόριστα νοήματα τρέχουν να δουν το φως. ψηλαφώ την καθημερινότητα. μαθαίνω τον κόσμο. είμαι μικρός. ακόμα. ευτυχώς. μαζεύω βότσαλα στην άμμο. παίζω με τα λευκά περιστέρια στο πάρκο. σηκώνομαι στις μύτες των ποδιών να δω από το "ματάκι" της πόρτας. τρέχω γύρω από το τραπέζι της κουζίνας. ανοίγω το ψυγείο να φάω το γλυκό. κρύβομαι μόλις ακούσω κεραυνό. τρομάζω, νιώθω τα χέρια μου να πιάνουν το κενό. όλα είναι εδώ. αισθάνομαι ακόμα ζωντανός.
φθινόπωρο. πόσο μου αρέσει αυτή η εποχή. βροχερό νυχτερινό τοπίο, η κούραση κουρνιάζει μέσα μου, ο ήχος του νερού αγαπημένος απόηχος ονείρων. ξεχωριστές μουσικές συντροφιά με κουβέντες ήσυχες, αγνές. λίγο πιο πέρα μια πόρτα, άγνωστης διαδρομής, κλειδωμένη. δεν έχω το κλειδί. ίσως δεν θα το έχω ποτέ. άγνωστο. χαίρομαι που κάθομαι στη θέση αυτή, του ανέμελου θεατή . θέλω να πάω σινεμά και έξω να βρέχει. το θέλω πολύ. να μετράω τα βήματα μου στα νερά του πεζοδρομίου, να κοιτάω τις φωτεινές βιτρίνες βιβλιοπωλείων, να χαζεύω τους βιαστικούς περαστικούς, να σέρνω τα πόδια μου στο δρόμο, να ονειρεύομαι τραγούδια, να μιλάω σιγανά στον εαυτό μου, να χαμογελώ, να περιμένω με θρησκευτική ευλάβεια το πράσινο φανάρι των πεζών, να περνάω μόνο από τις γραμμές των διαβάσεων, να καθήσω σ’ ένα ζεστό μαγαζί, να παραγγείλω ένα διπλό ελληνικό καφέ, να φωτογραφίσω με λέξεις τις στιγμές. σ’ ευχαριστώ!
Σχόλια