αυτοί οι δρόμοι. ατέλειωτες γραμμές από φώτα ξεθωριασμένα. ήχοι ατάραχοι. δραπετεύω από ανάμεσα τους. μα συνεχώς βρίσκουν μια διέξοδο να συνεχίζουν τη βουή τους στο νου μου. δρομολόγια. στάσεις λεωφορείων. ξεχασμένοι επιβάτες. τσαλακωμένα χαρτιά στους δρόμους. ο αέρας λιγοστός, να μας πάρει μακριά. ίσα μας ταράσσει τη ραστώνη. δειλιάζει. μια φωνή βαθιά ακούγεται τις νύχτες. σταθερή και ευθεία. δίχως ευδιάκριτα συναισθήματα. μουρμουρίζει λέξεις άτακτα βαλμένες. μια ευθεία κι αυτές. παραδόξως όμως, έχουν νόημα βαθύ. χάνονται λίγο πριν το χάραμα. έρχονται απρόσκλητες. χάνονται ξανά και ακολουθούν μια πορεία κυκλική. σα παιδί καθισμένο με τα χέρια σταυρωμένα και τα γόνατα ματαιωμένα ξανά, μένω στη δίνη των λέξεων. άρρητος παρονομαστής. η σιωπή.
φθινόπωρο. πόσο μου αρέσει αυτή η εποχή. βροχερό νυχτερινό τοπίο, η κούραση κουρνιάζει μέσα μου, ο ήχος του νερού αγαπημένος απόηχος ονείρων. ξεχωριστές μουσικές συντροφιά με κουβέντες ήσυχες, αγνές. λίγο πιο πέρα μια πόρτα, άγνωστης διαδρομής, κλειδωμένη. δεν έχω το κλειδί. ίσως δεν θα το έχω ποτέ. άγνωστο. χαίρομαι που κάθομαι στη θέση αυτή, του ανέμελου θεατή . θέλω να πάω σινεμά και έξω να βρέχει. το θέλω πολύ. να μετράω τα βήματα μου στα νερά του πεζοδρομίου, να κοιτάω τις φωτεινές βιτρίνες βιβλιοπωλείων, να χαζεύω τους βιαστικούς περαστικούς, να σέρνω τα πόδια μου στο δρόμο, να ονειρεύομαι τραγούδια, να μιλάω σιγανά στον εαυτό μου, να χαμογελώ, να περιμένω με θρησκευτική ευλάβεια το πράσινο φανάρι των πεζών, να περνάω μόνο από τις γραμμές των διαβάσεων, να καθήσω σ’ ένα ζεστό μαγαζί, να παραγγείλω ένα διπλό ελληνικό καφέ, να φωτογραφίσω με λέξεις τις στιγμές. σ’ ευχαριστώ!
Σχόλια