φτάσαμε ως τέλος. δυστυχώς όλα περνούν από εδώ. συννεφιασμένος ουρανός. τελευταίος περίπατος. χέρια κλειδωμένα στις τσέπες. βλέμμα ακροβάτης. όραση χαμηλή. επαναλήψεις κινήσεων, αντίστροφης λειτουργίας. κατάρρευση. απώλεια συντήρησης. αδυναμία οργάνωσης. ερωτηματικά σε ξέφρενο χορό. εμπιστοσύνη σε σταθερό βηματισμό. στίχοι που ψιθυρίζουνε κάτι. μάτια που προσπαθούν ν’ ανασάνουν. μάταια. δειλιάζουν ξανά. γεννήθηκαν να μένουν υγρά και κλειστά. μάζεψε τις αναπνοές σου να φτάσουμε στον προορισμό. δεν έχω αέρα. μόνο νερό. φοβάμαι πως συνηθίζω να το περνάω αυτό.
φθινόπωρο. πόσο μου αρέσει αυτή η εποχή. βροχερό νυχτερινό τοπίο, η κούραση κουρνιάζει μέσα μου, ο ήχος του νερού αγαπημένος απόηχος ονείρων. ξεχωριστές μουσικές συντροφιά με κουβέντες ήσυχες, αγνές. λίγο πιο πέρα μια πόρτα, άγνωστης διαδρομής, κλειδωμένη. δεν έχω το κλειδί. ίσως δεν θα το έχω ποτέ. άγνωστο. χαίρομαι που κάθομαι στη θέση αυτή, του ανέμελου θεατή . θέλω να πάω σινεμά και έξω να βρέχει. το θέλω πολύ. να μετράω τα βήματα μου στα νερά του πεζοδρομίου, να κοιτάω τις φωτεινές βιτρίνες βιβλιοπωλείων, να χαζεύω τους βιαστικούς περαστικούς, να σέρνω τα πόδια μου στο δρόμο, να ονειρεύομαι τραγούδια, να μιλάω σιγανά στον εαυτό μου, να χαμογελώ, να περιμένω με θρησκευτική ευλάβεια το πράσινο φανάρι των πεζών, να περνάω μόνο από τις γραμμές των διαβάσεων, να καθήσω σ’ ένα ζεστό μαγαζί, να παραγγείλω ένα διπλό ελληνικό καφέ, να φωτογραφίσω με λέξεις τις στιγμές. σ’ ευχαριστώ!
Σχόλια
ΜΙα μέρα μόνο ...
Υπέροχος ο λόγος σου και μοναδικό το ντύσιμο με μουσική που πετυχαίνεις κάθε φορά που το επυθιμείς....
τι να πω... παρα μόνο ότι περιμένω να τα πούμε απο κοντά.
αβάσταχτος ο ξεριζωμός και η επιστροφή φίλε.
δεν μου φτάνει "μια μέρα"
σ' ευχαριστώ βαθιά και περιμένω κι εγώ ν' ανταμώσουμε.