Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

μένω εδώ


ανασαίνω μια υγρή πόλη. κάποτε έλεγα ζω, σήμερα μετράω υδρατμούς. νιώθω την οικειότητα να δένει το ζωνάρι της. απειλητικά. κοιτάζεις λίγο, καταλαβαίνεις πλέον πολλά, χαμογελάς και ντύνεσαι δειλά με σιωπή. μένω ακόμα. έχω το χέρι στην «έξοδο κινδύνου». το φως μονίμως ανοιχτό. το κλειδί στη θέση του. το ρεζερβουάρ σχεδόν στη μέση. ίσα να φτάσεις. τα ρούχα λιγοστά. λίγες οικονομίες. μονίμως σε ετοιμότητα. μένω ακόμα εδώ. ζω, πονάω, νοιάζομαι, ονειρεύομαι, δίνομαι, μένω εδώ. έτοιμος.

Σχόλια

Ο χρήστης Simos είπε…
Γράφεις Υπέροχα...
συνέχισε να μοιράζεσαι μαζί μας τις σκέψεις σου.
Ο χρήστης Πέτρος είπε…
Σωτήρη φοβερός... Μας συγκινείς με το ύφος σου, και την αμεσότητα.

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

άνευ τίτλου #2

φθινόπωρο. πόσο μου αρέσει αυτή η εποχή. βροχερό νυχτερινό τοπίο, η κούραση κουρνιάζει μέσα μου, ο ήχος του νερού αγαπημένος απόηχος ονείρων. ξεχωριστές μουσικές συντροφιά με κουβέντες ήσυχες, αγνές. λίγο πιο πέρα μια πόρτα, άγνωστης διαδρομής, κλειδωμένη. δεν έχω το κλειδί. ίσως δεν θα το έχω ποτέ. άγνωστο. χαίρομαι που κάθομαι στη θέση αυτή, του ανέμελου θεατή . θέλω να πάω σινεμά και έξω να βρέχει. το θέλω πολύ. να μετράω τα βήματα μου στα νερά του πεζοδρομίου, να κοιτάω τις φωτεινές βιτρίνες βιβλιοπωλείων, να χαζεύω τους βιαστικούς περαστικούς, να σέρνω τα πόδια μου στο δρόμο, να ονειρεύομαι τραγούδια, να μιλάω σιγανά στον εαυτό μου, να χαμογελώ, να περιμένω με θρησκευτική ευλάβεια το πράσινο φανάρι των πεζών, να περνάω μόνο από τις γραμμές των διαβάσεων, να καθήσω σ’ ένα ζεστό  μαγαζί, να παραγγείλω ένα διπλό ελληνικό καφέ, να φωτογραφίσω με λέξεις τις στιγμές. σ’ ευχαριστώ!

πάντα μυστικά

δικαιώθηκαν οι άλλοι. μας λογάριασαν μικρούς. δεν μας δίνει σημασία ούτε η βροχή. ξέχασες την ανάσα της σελήνης. θόλωσε στο βλέμμα σου το σ’ αγαπώ. στέγνωσε το φιλί στα όνειρα σου. πάντοτε θα νοσταλγείς αυτό για το οποίο δεν τόλμησε να αρθρώσεις μιλιά . που είναι εκείνες οι νύχτες; πότε θα κεράσουμε νότες στο γιαλό; οι φωνές μας μουδιασμένες προβάλουν δειλές. μη με κοιτάς, δεν έχω τι να πω. μη μου μιλάς, τη γλώσσα μου δεν έμαθα να λύνω. πρόσφυγας εγώ, ντόπια η σιωπή, με καλοδέχτηκε και λέω να τη τιμήσω...

μονόλογος

γεννιέσαι δειλός και μόνος. ζεις ρομαντικά την μοναξιά σου και συνηθίζεις να μετριάζεις τον αυθορμητισμό σου με μουδιασμένες κινήσεις, λέξεις, φωνές. τώρα τέλος.