Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

μένω εδώ


ανασαίνω μια υγρή πόλη. κάποτε έλεγα ζω, σήμερα μετράω υδρατμούς. νιώθω την οικειότητα να δένει το ζωνάρι της. απειλητικά. κοιτάζεις λίγο, καταλαβαίνεις πλέον πολλά, χαμογελάς και ντύνεσαι δειλά με σιωπή. μένω ακόμα. έχω το χέρι στην «έξοδο κινδύνου». το φως μονίμως ανοιχτό. το κλειδί στη θέση του. το ρεζερβουάρ σχεδόν στη μέση. ίσα να φτάσεις. τα ρούχα λιγοστά. λίγες οικονομίες. μονίμως σε ετοιμότητα. μένω ακόμα εδώ. ζω, πονάω, νοιάζομαι, ονειρεύομαι, δίνομαι, μένω εδώ. έτοιμος.

Σχόλια

Ο χρήστης Simos είπε…
Γράφεις Υπέροχα...
συνέχισε να μοιράζεσαι μαζί μας τις σκέψεις σου.
Ο χρήστης Πέτρος είπε…
Σωτήρη φοβερός... Μας συγκινείς με το ύφος σου, και την αμεσότητα.

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

αφηρημένος λόγος

θολή σιωπή . το βλέμμα αφηρημένο . αντάμωμα ξένο σε ουρανό γαλανό . υγρό στοιχείο . στάσιμο χρόνια . φιγούρες ενώνει, σκορπά το σφυγμό . ατέλειωτες ώρες . σε λίγα λεπτά . μετρούνε οι μέρες, τα μάτια σκυφτά . όραση λαβωμένη και η ακοή φυλακή . στο άγγιγμα αρνούνται να δώσουν πνοή . άλμα στο χρόνο . τόποι αλλοτινοί . οι θύμησες νότες ηχούν μια στιγμή ...

μονόλογος

γεννιέσαι δειλός και μόνος. ζεις ρομαντικά την μοναξιά σου και συνηθίζεις να μετριάζεις τον αυθορμητισμό σου με μουδιασμένες κινήσεις, λέξεις, φωνές. τώρα τέλος.

ο κήπος

που να μιλήσεις μικρέ μου κήπε; ποιους να αγγίζεις άδειε ουρανέ; ονειρεμένες Κυριακές μας ανταμώνουν και μας χωρίζουν βιαστικές αναπνοές. ούτε γελάς, ούτε πονάς. μόνο στα βήματα σιωπάς και περιμένεις την επόμενη στροφή για να ρωτήσεις. δεν απαντάς, μόνο κοιτάς, αληθινές ματιές για ν’ αντικρίσεις. χρόνοι στο χθες, μαύρες σκιές, άμισθες ώρες σου δωρίσαν τη γαλήνη. τώρα γυρνάς, μόνο κοιτάς και νοσταλγείς την ώρα να τη ζήσεις. αναριγάς, δρόμοι νερά, φύλλα φτερά, δέντρα σα σκιάχτρα, μια πόλη έχουν μεθύσει. μάσκες φορούν, δεν είν’ εχθροί, από ντροπή μη και τυχόν τ’ αναγνωρίσεις. τώρα τους βλέπω καθαρά και προς τη δύση. είναι ορθάνοιχτες καρδιές δεν έχουν κλείσει. υπομονή, ανθίζει η γη, ανθίζεις κήπε μου μικρέ για να γεμίσεις, του ουρανού, του στεναγμού και της ανείπωτης χαράς την άδεια ρήση.