οδοιπορικά

άνευ τίτλου #1

2012-02-05T22:30:00.001+02:00

μόνη της μια αέναη στιγμή σαλεύει. πόσα τα δάκρυα που μέσα της θεριεύει; ποιος ανακάλυψε το βάθος της σιωπής; ποιος θα μου μάθει τι θα πει ειλικρινής; όσα χαμόγελα, τόσες οι απορίες μου, για δες. όνειρα βλέπω μα και ζωές. δίχως εικόνα, δίχως πνοή, μόνο σημάδι σου οι ουρανοί. ένα ταξίδι μου, γεμάτο απορίες. μια επιστροφή, λουσμένη αθωότητα. όπως οι ναύτες δένουν καράβια με σχοινιά, όνειρα δένω μ’ ολόλευκα ανείπωτα πανιά. στου φλοίσβου σου την άκρη μη φοβηθείς, μάθε να τρέχεις, μα να προσέχεις μη χαθείς...

όνειρο μέσα σε όνειρο

2012-01-12T22:25:00.002+02:00

Δέξου ετούτο το φιλί στο μέτωπό σου!
Και τώρα που χωρίζουμε,
Άφησε να σου πω
ότι οι μέρες μου εκύλησαν μέσα στ΄ όνειρο.
Είναι αλήθεια, όπως το λεγες΄
Αν, όμως, η ελπίδα πέταξε
μες σε μια νύχτα ή μια μέρα,
μες σ΄ ένα όραμα ή μες στο τίποτα,
είναι γι΄ αυτό λιγότερο χαμένη;

Όλα όσα βλέπουμε ή ό, τι φαινόμαστε
όνειρο είναι μέσα σε όνειρο.

Στέκομαι ανάμεσα στο βογγητό
μιας θαλασσοδαρμένης ακτής,
και μες στα χέρια μου κρατώ
κόκκους χρυσούς της άμμου.
Πόσοι λίγοι! Κι όμως πως γλιστράνε
από τα δάχτυλά μου και βαθιά πάνε,
καθώς θρηνώ-καθώς θρηνώ!
Θεέ μου! μήπως θα μπορούσα
μέσα στο χέρι πιο σφιχτά να τους κρατούσα;
Θεέ μου! πως θα κατορθώσω
μόνο ένα απ΄ το ανίλεο κύμα να γλιτώσω;

Όλα όσα βλέπουμε ή ό, τι φαινόμαστε
όνειρο είναι μονάχα μέσα σε όνειρο;
______________________________________
"Όνειρο μέσα σε όνειρο" - Edgar Allan Poe

Quiet Signs of Love

2011-10-03T15:38:00.003+03:00

..ευχαριστώ τον φίλο μου Πάνο για το video αυτό!

κοντινό απέραντο παρελθόν

2011-09-05T15:09:00.001+03:00

ήχος καλοκαιρινής βροχής. το φως ατάραχο, ανάμεσα στη ροή των νερών. η μυρωδιά από χώμα με ταξιδεύει ακόμα, είναι η αγνότητα και η αλήθεια της που χαράζουν πορεία στις σκέψεις μου. χοντρές οι φουσκάλες νερού στο έδαφος, παίζουν σαν μικρά παιδιά στο νερό. τυχαίες στιγμές, αβιάστες κουβέντες, ήρεμη διαδρομή, ο χρόνος κυλάει νωχελικός. τι άδοξα γεννιέται και χάνετε η αλήθεια;

συβαρίτισσα

2011-07-01T01:11:00.002+03:00

αλλάξαμε. τρόπο γραφής, τρόπο προσέγγισης, μα πάντοτε μένουμε ίδιοι στην καρδιά, στην ίδια αιώνια ντροπαλή αντιμετώπιση των καθημερινών αναγκών. ποτέ δε μεγαλώσαμε εντός, αιώνια παιδιά των οχτώ. ακόμα με τα γόνατα γρατσουνισμένα από τα χώματα της γειτονιάς. πότε μπάλα, πότε κρυφτό, πότε κουβέντες βραδινές με ιστορίες μυθικές στο φως του φεγγαριού. κοιμήσου και αύριο πάλι τα ξαναλέμε. αύριο; τι εστί; λευκώματα κοριτσιών, γυμνασιακές ανησυχίες, ώρες ώρες ο νους μου παίζει παράξενα παιχνίδια. θέλω να κλάψω, τα δάκρυα στεγνά, πάντα θα μένουν στεγνά, τώρα πια είναι αργά. κι όσα δεν πρόλαβα να πω…αργήσανε μια μέρα.

στο δρόμο, στο λιμάνι, στο σταθμό

2011-06-21T16:06:00.002+03:00

άλυτη βάρκα, κύμα του χρόνου, φίλοι χαμένοι, σημαδεμένοι, οι δρόμοι στεγνοί. πόσο θα ήθελα να είχα προλάβει, το τελευταίο χορό. πριν η νύχτα τελειώσει, για πάντα να έκλεινα σ’ ένα λόγο δειλό. θυμάσαι; πάντα θυμάμαι κι ο νους μου βαλτώνει ξανά. η θάλασσα μόνη κι εμείς μελωδικοί ακροβάτες πιστοί. με κιθάρες μουντές και αλώβητους στίχους που κρατούνε τις ίδιες για πάντα στιγμές. είναι στο χθες. όχι πως θέλω να μένω εδώ, μα είναι οι δρόμοι που καταλήγουνε πάντα στον ίδιο σκοπό. ρομαντικός; όχι δειλός. δωσ’ μου μια σχεδία, να σεργιανήσω μονάχος, του ορίζοντα το πάθος που φτάνει ως την άλλη μεριά. κι ύστερα πες μου ιστορίες για ναύτες που χάραζαν ρότες στα πέλαγα για μιαν αγάπη παλιά. αφημένη σε κάποιου ταξίδι μια σαλεμένη γωνιά. κι αν τελικά δε σαλπάρω ποτέ, για μια στιγμή, χάρισε μου το βλέμμα σα να επέστρεφα κι εγώ από προορισμό μακρινό.

αν ακούς..

2011-06-12T23:32:00.005+03:00

..μη λησμονείς. με προσευχή και θέληση οι θύμησες γλεντάνε. όσο τα όνειρα κρατούν, οι αγκαλιές χωράνε. χαμόγελα και βήματα, χοροί και δύο ανάσες. το βλέμμα σου αφήσανε της άνοιξης αντάρτες. δεμένα δάχτυλα σφιχτά, σαν φυλακής αμπάρες που κλείσανε για μια ζωή τους χτύπους, ακροβάτες. λόγια δεν έχω για να δω, βλέμμα για ν’ ακούσω, μόνο στα όνειρα γυρνώ με μιας ευχής τον χτύπο. απρόσμενη συνάντηση, ας πορευτεί ως ήρθε. μα οι φόβοι μου με δένουνε και μένω πάντα πίσω.

..μια λευκή κόλλα χαρτί

2011-02-10T00:23:00.002+02:00

τι παράξενα που έμαθες να κλαις; το δέρμα σου στεγνό, θαρρείς δε κύλισε επάνω του το δάκρυ. τα χείλι σου νομίζω πως γελούνε. κάτι δειλιάζει να φανεί, ψυχή βρεγμένη. λόγια ποτάμια και μια θάλασσα που ξύπνησε με θύελλες στα σπλάχνα. πρόσωπα αγνά, δέκα οι στιγμές, λόγια αγκαλιά. περίπατο στο χρόνο. ο κόσμος θεατής, εμείς κάτι δειλοί κομπάρσοι και οι φόβοι μας σε ρόλο ενός μοναχικού ποιητή. τι να έχει το μετά; τι περιμένει; στου νου μου το κατώφλι ακροβατεί μια σκέψη. μια ελπίδα. ένα παιδί που ψιθυρίζει ένα θα. ψευδά ψελλίζει και κοιτά, του δρόμου τα αυλάκια, απορημένα. ακούω με τα χέρια, κοιτάζω τη φωνή. σ’ ένα γαλάζιο ουρανό θα αφήσω τη σιωπή μου.

...και τα λοιπά

2010-12-06T15:02:00.002+02:00

χρόνια προσμένεις δυο χειμώνες πλάι πλάι. και μια άνοιξη μονάχη για καιρό. στου φθινοπώρου τ’ απογεύματα αν μπορούσα πάντα θα κούρνιαζα τον άλλον μου εαυτό. όχι δεν θέλω καλοκαίρια να περνάνε, μ’ αρέσει η ειλικρίνεια του βοριά. στο πρωτοβρόχι όλα τα πρόσωπα λυγάνε και περιμένουν να βρεθούνε συντροφιά. μα εσύ κλειδώθηκες σ’ ένα βουβό ταξίμι, που ορίζει πάντα σιωπηλά ένα σκοπό. που να μιλήσεις; σε ποια παιδιά; ποιος μίτος; ποιας Αριάδνης η άγνωστη βουλή μας φέρνει πίσω; τι να τους πεις; ποιο νόημα έχει αξία; στάσου στην πλώρη τ’ ουρανού, δες το διπλό φεγγάρι. ψέλλισε λόγια από σιωπή και βούτα τα όνειρα σου σε πηγάδι.

ο κήπος

2010-12-06T01:53:00.002+02:00

που να μιλήσεις μικρέ μου κήπε; ποιους να αγγίζεις άδειε ουρανέ; ονειρεμένες Κυριακές μας ανταμώνουν και μας χωρίζουν βιαστικές αναπνοές. ούτε γελάς, ούτε πονάς. μόνο στα βήματα σιωπάς και περιμένεις την επόμενη στροφή για να ρωτήσεις. δεν απαντάς, μόνο κοιτάς, αληθινές ματιές για ν’ αντικρίσεις. χρόνοι στο χθες, μαύρες σκιές, άμισθες ώρες σου δωρίσαν τη γαλήνη. τώρα γυρνάς, μόνο κοιτάς και νοσταλγείς την ώρα να τη ζήσεις. αναριγάς, δρόμοι νερά, φύλλα φτερά, δέντρα σα σκιάχτρα, μια πόλη έχουν μεθύσει. μάσκες φορούν, δεν είν’ εχθροί, από ντροπή μη και τυχόν τ’ αναγνωρίσεις. τώρα τους βλέπω καθαρά και προς τη δύση. είναι ορθάνοιχτες καρδιές δεν έχουν κλείσει. υπομονή, ανθίζει η γη, ανθίζεις κήπε μου μικρέ για να γεμίσεις, του ουρανού, του στεναγμού και της ανείπωτης χαράς την άδεια ρήση.

..επέστρεφε

2010-11-14T18:59:00.004+02:00

αμέρικα

2010-08-09T23:59:00.003+03:00

ώρες χωρίζουν την φυγή σε μέρη ξέμακρα. τίποτε πίσω δεν δακρύζει όσο κι αν φεύγεις. μονάχα εσύ παραμιλάς με λόγια ανώριμα και περιμένεις του αγέρες να ημερέψεις. μια βαλίτσα και στην τσάντα τ’ απαραίτητα. άγχος του αγνώστου, μια πλημμύρα ερωτήσεις. αναμονή πριν να χαράξει το ξημέρωμα, κάποιας ζεστής, ημέρα του αυγούστου...

"δεν είμαι άλλος"

2010-07-11T01:01:00.002+03:00

πλαγιάζουν οι γραμμές των δρόμων. οι άκρες των ματιών κρατούν ακόμα την αθώα παιδικότητα μας. ο ουρανός βαθύς. όσο μένω στη δίνη του, τόσο πλησιάζω το βήμα. ο αέρα νοσταλγικός. όσο αναπνέω μονάχος, τόσο κρατώ την ελπίδα. ονειρεύομαι ακόμα όπως ονειρευόμουν παιδί. κοιτάω τα λόγια σα να μαθαίνω μια γλώσσα μοναδική. συντάσσω τις πρώτες μου προτάσεις. ακαθόριστα νοήματα τρέχουν να δουν το φως. ψηλαφώ την καθημερινότητα. μαθαίνω τον κόσμο. είμαι μικρός. ακόμα. ευτυχώς. μαζεύω βότσαλα στην άμμο. παίζω με τα λευκά περιστέρια στο πάρκο. σηκώνομαι στις μύτες των ποδιών να δω από το "ματάκι" της πόρτας. τρέχω γύρω από το τραπέζι της κουζίνας. ανοίγω το ψυγείο να φάω το γλυκό. κρύβομαι μόλις ακούσω κεραυνό. τρομάζω, νιώθω τα χέρια μου να πιάνουν το κενό. όλα είναι εδώ. αισθάνομαι ακόμα ζωντανός.

"..ευγνωμοσύνη!"

2010-05-09T00:59:00.005+03:00

"μέσα απ' τα βάτα της σιωπής.."

2010-05-02T02:17:00.003+03:00

αυτοί οι δρόμοι. ατέλειωτες γραμμές από φώτα ξεθωριασμένα. ήχοι ατάραχοι. δραπετεύω από ανάμεσα τους. μα συνεχώς βρίσκουν μια διέξοδο να συνεχίζουν τη βουή τους στο νου μου. δρομολόγια. στάσεις λεωφορείων. ξεχασμένοι επιβάτες. τσαλακωμένα χαρτιά στους δρόμους. ο αέρας λιγοστός, να μας πάρει μακριά. ίσα μας ταράσσει τη ραστώνη. δειλιάζει. μια φωνή βαθιά ακούγεται τις νύχτες. σταθερή και ευθεία. δίχως ευδιάκριτα συναισθήματα. μουρμουρίζει λέξεις άτακτα βαλμένες. μια ευθεία κι αυτές. παραδόξως όμως, έχουν νόημα βαθύ. χάνονται λίγο πριν το χάραμα. έρχονται απρόσκλητες. χάνονται ξανά και ακολουθούν μια πορεία κυκλική. σα παιδί καθισμένο με τα χέρια σταυρωμένα και τα γόνατα ματαιωμένα ξανά, μένω στη δίνη των λέξεων. άρρητος παρονομαστής. η σιωπή.

ημερολόγιο

2010-04-19T21:21:00.000+03:00

οδοιπορικό κατιούσας πορείας. πρωτοφανή εμπειρία. αλλόκοτα βλέμματα. κινήσεις, χειρονομίες. προσπάθεια. πρόσωπα αφημένα στο χρόνο με περιτριγυρίζουν. θύμησες νηφάλιες μια πνοή ζωντάνιας αναζητούν. ένα καθρέφτισμα. παράλληλες γραμμές. θλιμμένα μηνύματα από χθεσινά τοπία. αφουγκράζομαι έναν αναστεναγμό. συγκίνηση βαθιά. ώθηση για επιλογή. εγκλωβισμός σ’ ένα λόγο μονολεκτικό. ανώριμο παιδί εντός μου, ο χρόνος κυλάει ανέπαφος. οι κόρες των ματιών μας τρεμάμενες χαράζουν ουλές.
επιστροφή.
«αυτή η πόλη που αγάπησα παλιά» αναστενάζω. τώρα μονάχος, ξένος και απόκληρος γυρίζω στα στενά της. σταθερή συντροφιά μια μονόχρωμη μαύρη ομπρέλα. δρόμοι υγροί. τοπία γκρίζα. σταγόνες βροχής. θολωμένες σκιές. όλα σαν σύμμαχοι πολιορκούν μια μοναξιά που ντρέπεται να φωνάξει για βοήθεια. βρεγμένοι διαβάτες. κι εγώ μαζί. σκυμμένες φιγούρες με δεμένη ακοή. σπάνια χαμόγελα τριγύρω σου. φώτα στο ορίζοντα τείνουν να γίνουν βραχνιασμένες φωνές. μια ηχώ παραμονεύει στα πέλματα σου...

"άλλη μια μέρα"

2010-03-31T12:16:00.000+03:00

φτάσαμε ως τέλος. δυστυχώς όλα περνούν από εδώ. συννεφιασμένος ουρανός. τελευταίος περίπατος. χέρια κλειδωμένα στις τσέπες. βλέμμα ακροβάτης. όραση χαμηλή. επαναλήψεις κινήσεων, αντίστροφης λειτουργίας. κατάρρευση. απώλεια συντήρησης. αδυναμία οργάνωσης. ερωτηματικά σε ξέφρενο χορό. εμπιστοσύνη σε σταθερό βηματισμό. στίχοι που ψιθυρίζουνε κάτι. μάτια που προσπαθούν ν’ ανασάνουν. μάταια. δειλιάζουν ξανά. γεννήθηκαν να μένουν υγρά και κλειστά. μάζεψε τις αναπνοές σου να φτάσουμε στον προορισμό. δεν έχω αέρα. μόνο νερό. φοβάμαι πως συνηθίζω να το περνάω αυτό.

μέτρημα

2010-03-26T01:47:00.001+02:00

ξεριζωμός. τι μένει; τι να μετρήσω; καλά μου παν. κλείσε το γενικό. άσε τ’ αντικλείδι στο συρτάρι. αχρείαστο θα ‘ναι. σπρώξε το χαλάκι να κλείσει τη χαραμάδα, ο καιρός θα είναι πολύς, μη γεμίσουμε σκόνη. κι αν χαθείς, μη σε αγχώνει ο γυρισμός. ποιος να σε θυμάται αύριο; μια νεφέλη υπήρξες. τελική επανάληψη ημερών. μονά βήματα και στροφές. επισκέψεις. τουριστική αναδρομή. δύο ποτά και τρεις φίλοι. τίτλοι τέλους. πόσο γρήγορα κλείνει η αυλαία. βαρύ το πανί, δεν ακούς χειροκρότημα. χειραψία. ακροβάτης περασμένης ώρας. ένα τρανζίστορ, μέσο γραφής, σκέψεις ανείπωτες, ανάγκη αλλαγής, φρέσκος αέρας. υπομονή. είπαμε…ξεριζωμός!

αφηρημένος λόγος

2010-03-21T20:09:00.000+02:00

θολή σιωπή. το βλέμμα αφηρημένο. αντάμωμα ξένο σε ουρανό γαλανό.
υγρό στοιχείο. στάσιμο χρόνια. φιγούρες ενώνει, σκορπά το σφυγμό.
ατέλειωτες ώρες. σε λίγα λεπτά. μετρούνε οι μέρες, τα μάτια σκυφτά.
όραση λαβωμένη και η ακοή φυλακή. στο άγγιγμα αρνούνται να δώσουν πνοή.
άλμα στο χρόνο. τόποι αλλοτινοί. οι θύμησες νότες ηχούν μια στιγμή...

ανακοίνωσης

2010-03-19T00:50:00.000+02:00

επόμενος σταθμός. τοπία οικεία, δυστυχώς. επιστροφή. "ο γυρισμός είναι ταξίδι" και τι ταξίδι; αγαπημένο και μισητό. προσπάθεια κώφωσης. εξαναγκαστική οικειοποίηση δυσλειτουργίας. απλοποίηση σκέψης. απογοήτευση αρχική. πρέπει κι ας μην το θέλω, ειλικρινά και άμεσα. και τώρα αποχωρισμός. μάτια υγρά. συναισθήματα μουδιασμένα. σκέψεις χαοτικά βουβές. γιατί να δένομαι με τόπους, ανθρώπους, στιγμές, εικόνες, ήχους; ευτυχώς δε γίνετε αλλιώς. βλέμμα ευθεία μπροστά. καλή πορεία.
εις το επανιδείν.

αυτό-τηλεγράφημα

2010-03-15T20:09:00.000+02:00

καλοκαίρι, φθινόπωρο, χειμώνας, άνοιξη. φτου κι’ απ την αρχή. στοπ.
ολοκληρώθηκαν οι κύκλοι. περπατήσαμε στο χρόνο. στοπ.
απολογισμός; τελεί υπό στοχασμό. στοπ.
συνηδειτότητα πλήρης. αλώβητο πέρας. καρδιά σταθερή. στοπ.
«έφτασες ήδη και δεν το πιστεύεις» στοπ.
επόμενος σταθμός. αναζητάτε. πληροφορίες εκτός. στοπ.

ευθεία γραμμή

2009-12-15T23:54:00.000+02:00

σκηνικό βροχής. στέκω σα φάντασμα αρχέγονο, εποχής μεσαιωνικής. δίπλα μου η μεγάλη ξύλινη πόρτα. σκασμένη από τα χρόνια. η επικάλυψη σαν τσιγαρόχαρτο, σκουριασμένη. ένα στεφάνι κουκουνάρια, μια καμπάνα βαμμένη λευκή, φωτισμένη. φτιασίδια, στολίδια, είδωλα, τριγύρω. δροσερά τα χέρια μου, κουρνιάζουν στο μπράτσο της ομπρέλας. μιας ολόμαυρης, διπλής. ικανή να φιλοξενήσει αόρατους επισκέπτες, αέναους εραστές. ένας νέος με την μαύρη ομπρελά του περπατά στη βροχή. τι τους νοιάζει; μοναξιά. λίγες δρασκελιές ένα ταξίδι. θα ανέβω στο σύννεφο κι απόψε, να ταξιδέψω. η στάση μου πάντα μακριά. μετράω ως το εννιά. και μόνος πλέον ο ναύτης μου δείχνει τη σκάλα. δίχως βαλίτσες, δίχως φτερά. μόνο οι θύμησες για συντροφιά. είναι αργά. φτάσε ως το τέλος. φτάνει πια. επιστροφή. δρόμος τραχύς. κάπου αλλού. μια προσευχή. και η απάντηση ακόμα αργεί...

υπόγειο

2009-11-15T21:53:00.000+02:00

"Ό,τι αληθινό αξιωθήκαμε να μας ακουμπήσει με τη χάρη του και γνήσια μας συγκίνησε κάποτε μας συγκινεί για πάντα....Κι αν λέγετε πως μια μουσική από τις παύσεις και τις σιωπές της ακούγεται, έτσι και μια ζωγραφιά, η ζωγραφιά του επίγειου ταξιδιού μας, από τις σκιές της φωτίζεται." - Μ. Βαμβουνάκη "Το Φάντασμα της αξόδευτης αγάπης"

"..πιο βαθιά κρύβω καημούς"

2009-11-13T03:15:00.000+02:00

Κινήσεις κυνικού εγωισμού. Εμείς εδώ, εσύ μόνος. - Θέλει ταλέντο τελικά να βρίσκεις ανθρώπους. - Κάποιες στιγμές η κιθάρα μου μοιάζει με δήμιο. Δεμένη ψυχή. Λεπίδες χορδές περιμένουν να πέσει το σήμα. Κάποιοι πιο πέρα, ανάσες δεσμεύουν να λεν πως υπάρχουν. Αρέσκονται να νιώθουν πως σε προστάζουν. Μετράω. Αρχίζω απ’ το ένα. Η μέρα χαράζει. Το αύριο είναι εδώ. Το πάλι ζυγώνει, είναι φόβος. Μια μάσκα! Αυτή θα με σώσει. Τα δάκρυα να κρύψει, πλημμύρες σαν ορίζουν εντός μου. Μα πάλι στο τέλος συνήθεια στοιχειωμένη η φράση «αντίο! τα λέμε…»...γιατί όμως;

μονόλογος

2009-11-09T01:18:00.000+02:00

γεννιέσαι δειλός και μόνος. ζεις ρομαντικά την μοναξιά σου και συνηθίζεις να μετριάζεις τον αυθορμητισμό σου με μουδιασμένες κινήσεις, λέξεις, φωνές.
τώρα τέλος.

το ωμέγα της αγάπης

2009-09-26T15:31:00.000+03:00

Οι αρχαίοι βρήκανε τη λέξη έρωτας για να εκφράσουν αυτό το αίσθημα.
Όμως εκείνο το αντίθετο αίσθημα που ακυρώνει τον εγωισμό, το βαθύ, ωραίο αίσθημα δεν είχε όνομα.
Είπανε λοιπόν οι σοφοί της εποχής: «Πρέπει να βρούμε μια λέξη, μια όμορφη λέξη».
Ανεβήκανε στο βουνό πήρανε και τον τελάλη μαζί τους για να το φωνάξει, να το ακούσουνε. Αφού σκορπιστήκανε, λοιπόν, μετά από δυο-τρεις μέρες βρεθήκανε.
Κάτσανε στο πέτρινο τραπέζι και ο ένας είπε:
-«Πρέπει να αρχίζει η λέξη από το "α" γιατί θα είναι η αρχή του κόσμου, το "α"».
-«Ναι», λέει ο άλλος, «θα πρέπει το άλφα να το βαφτίσουμε μες στην ψυχή».
Και λέει ο άλλος:
-«Το βρήκα, θα το κατεβάσουμε αναπνέοντας το "α-γα" και θα το βγάλουμε πάνω "πω". Ένα βαφτισμένο "α" στο στήθος και θα το λέμε».
Τους άρεσε.
Λένε στον τελάλη: «Για φώναξέ το».
Βγαίνει στην πέτρα και αυτός λέει: «Αγαπώ».
-«Όχι έτσι, πιο βαθιά, στείλε το μακριά».
Παίρνει βαθιά ανάσα και φωνάζει:
-«Αγαπωωωωωωωώ».
Και το ωμέγα άρχισε να ταξιδεύει στα βουνά.
-«Θα το χάσουμε το ωμέγα», είπε.
Τότε βρήκαν μια περισπωμένη, του τη βάλαν από πάνω βάρυνε το αγαπώ, έμεινε στη θέση του.
Ήρθε κάποτε ένας είδε την περισπωμένη λέει:
-«Τι γυρεύει αυτή εδώ πέρα»;
Την έβγαλε και από τότε χάσαμε το ωμέγα της αγάπης.
--------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
Λουδοβίκος των Ανωγείων - "Το ωμέγα της αγάπης"

πάντα

2009-08-24T09:09:00.000+03:00

..πλημμύρα άφωνη,
νεροποντή στεγνή,
κίνηση άγονη,
ανάμεσα στο φως δόσεις νυχτιάς,
πίσω απ’ τα φώτα δακρυσμένη η καρδιά.

οδοιπορία ενός έτους

2009-07-08T01:05:00.000+03:00

καλοκαιρινή αίσθηση. επιτέλους κι εδώ. είδα το μπλε πλάι στο λευκό. το σύννεφο μόνο. τον ουρανό ανοιχτό. δρόμος ανοιχτός. ίσα να γλαρώσεις κι έφτασες. δώρο ένας στίχος. οικείος. «..χάνεσαι με το δείλι». ψελλίζω σαν τότε, πλάι στα τοίχοι. ζωντανεύει τώρα, αφημένος στην δύση. 12 και 1 οι μήνες. όσα τα δάχτυλα το μετά. προορισμοί ορόσημα. άπνοια. πάμε καλά.

ο χρόνος

2009-05-31T23:37:00.000+03:00

Ιωάννινα. οδός Ανεξαρτησίας. Μάιος 2009.
Ballada por un Catalán

ταξίδι

2009-05-19T23:16:00.000+03:00

ταξίδεψα, ανατάραξα μερικές σκιές και κάθισα.
τρόμαξα να κοιτάξω το βλέμμα, πάντοτε δυσκολεύομαι να δω τα μάτια.
συνήθως. συνήθως πάντα. συνήθως κάθε φορά.
ήρθα ως εκεί, έζησα σαν παιδί, γιόρτασα τη στιγμή, έφυγα νωρίς το πρωί.
το μέρος αυτό πάντοτε μου γεννά μια ταραχή.
είμαι και δεν είμαι. μένω και δε μένω.
αγαπώ, δεν αγαπώ. συγκινούμαι, δε συγκινούμαι.
είναι από τα μέρη που λες, «θα ξαναρθώ, άλλος» και πάντα έρχεσαι ίδιος. φεύγεις ίδιος.
νοσταλγείς. έρχεσαι ίδιος ξανά και φτου κι απ’ την αρχή.

μια ιεροτελεστία: να περπατήσεις εκεί. να καθίσεις εκεί. να στοχαστείς στα σκαλοπάτια δίπλα στη θάλασσα, με την γνωστή ερωτευμένη θέα. να σιγοτραγουδήσεις. να χαθείς, να χαθείς, να χαθείς στα μονοπάτια.
όλα έχουν τη θέση τους, την βαρύτητα τους, την αξία τους.
τα τηρείς όλα, με ευλάβεια. ένα παιχνίδι τα ταξίδια μου ακόμα.
μια σειρά προς την ολοκλήρωση αυτού που ονειρεύεσαι, αυτού που φαντάζεσαι.
σαν μονόπρακτο έργο δίχως επανάληψη, δίχως θεατές.

τέλος για φέτος. καλή αντάμωση να ‘χουμε.
..και να δεις που πάλι ίδιος θα έρθω!
το υπόσχομαι.

μένω εδώ

2009-05-10T17:17:00.000+03:00

ανασαίνω μια υγρή πόλη. κάποτε έλεγα ζω, σήμερα μετράω υδρατμούς. νιώθω την οικειότητα να δένει το ζωνάρι της. απειλητικά. κοιτάζεις λίγο, καταλαβαίνεις πλέον πολλά, χαμογελάς και ντύνεσαι δειλά με σιωπή. μένω ακόμα. έχω το χέρι στην «έξοδο κινδύνου». το φως μονίμως ανοιχτό. το κλειδί στη θέση του. το ρεζερβουάρ σχεδόν στη μέση. ίσα να φτάσεις. τα ρούχα λιγοστά. λίγες οικονομίες. μονίμως σε ετοιμότητα. μένω ακόμα εδώ. ζω, πονάω, νοιάζομαι, ονειρεύομαι, δίνομαι, μένω εδώ. έτοιμος.

νερό

2009-03-19T15:05:00.000+02:00

είμαστε ολόκληροι νερό
ατμός οι λέξεις,
τα βλέμματα δροσιά
κυλούν οι αισθήσεις,
αναβλύζουν οι σκέψεις,
πνιγμός
στερεύει η φυγή
ώσπου να έρθουν οι ψιχάλες κοιτούμε τα ξεραμένα μας κύτταρα
μοιρολογάμε τη μοναξιά
σχέσεις από υδρατμούς
δημιουργούνται – αιωρούνται - ζουν για μια στιγμή
υγροποιούνται και παγώνουν ξανά
έτσι είμαστε...γεμάτοι νερό

1η πατημασιά

2009-03-16T12:19:00.000+02:00

ανάσα κοφτή, δόντια σφιχτά, μάτια ριγμένα ελαφρός χαμηλά.
ταραχή, δέος, φως, ο κόσμος γεννάτε ξανά.
- "πρέπει;"
- "θα δούμε"

..βουβή αρχή.